مصاحبه روابط عمومی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل با محمد رضا محمدیان از دانشجویان فعال و کارآفرین دانشگاه
بخش اول: معرفی و نحوه آشنایی و ورود به مرکز رشد دانشگاه
روابط عمومی دانشگاه: با سلام و احترام، خدمت شما مخاطبان گرامی. در آغازین روزهای بهار علم و فناوری، در گفتوگو با یکی از دانشجویان فعال و کارآفرین دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل هستیم. خواهشمندیم در ابتدا خودتان را برای مخاطبان معرفی کنید و بفرمایید چگونه با مرکز رشد دانشگاه آشنا شدید و به آن راه یافتید؟
محمدرضا محمدیان: با سلام و وقت بخیر. بنده محمدرضا محمدیان هستم، دانشجوی ترم دوم کارشناسی مهندسی صنایع در دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل. از دوران تحصیل در مقطع ابتدایی، فعالیت در حوزه الکترونیک را آغاز نمودم و تا مقطع راهنمایی موفق به اجرای پروژههای کوچک شدم. در دوره دبیرستان، بهطور تخصصی وارد حوزه برنامهنویسی نرمافزار شدم تا بتوانم پروژههای ترکیبی (نرمافزار و الکترونیک) را در قالب سیستمهای مکاترونیک طراحی کنم.
بنده به واسطه شرکت در رویداد های کسب و کاری دانشگاه در سال های قبل، با مرکز رشد دانشگاه تا حدودی آشنا شده بودم. در پاییز سال ۱۴۰۴ با شرکت در پویش نوآفرین صنعت ساز، اقدام به ورود به مرکز رشد دانشگاه کردیم و با توجه به کسب مقام اول در این رویداد، در زمستان ۱۴۰۴ وارد مرکز رشد دانشگاه شدیم. اکنون نیز به عنوان یکی از شرکتهای فناور مستقر در مرکز رشد دانشگاه فعالیت می کنیم که خوشبختانه موفق به ثبت شرکت نیز شدهایم و فعالیتهای خود را بهطور رسمی دنبال میکنیم.
بخش دوم: انگیزه و مسیر تخصصی
روابط عمومی: با توجه به رشته تحصیلیتان در مهندسی صنایع، چه عاملی سبب شد تا به حوزه نرمافزار و سختافزار (مهندسی کامپیوتر) ورود پیدا کنید و تمرکز شرکت خود را بر این حوزه قرار دهید؟
محمدرضا محمدیان: اصلیترین انگیزه من، ایدههایی بود که همزمان به نرمافزار و سختافزار وابستگی داشتند. بسیاری از راهکارهای مورد نظر من، صرفاً با برنامهنویسی خالص یا صرفاً با الکترونیک محقق نمیشدند. از اینرو، حوزه فعالیت شرکت خود را بهگونهای تعریف کردیم که بتواند پل ارتباطی میان نرمافزار و سختافزار باشد.
بخش سوم: چالشهای تأسیس شرکت در دوران دانشجویی
روابط عمومی: تأسیس یک شرکت فناور (دانشبنیان) در دوران دانشجویی، بیگمان با موانع متعددی همراه است. چه چالشهایی پیش روی شما بود و چگونه این موانع را مدیریت کردید؟
محمدرضا محمدیان: یکی از چالشهای اساسی در زمان ثبت شرکت، شرط سنی ۱۸ سال برای عضویت در هیأت مدیره بود؛ در حالیکه بنده هنوز به این سن نرسیده بودم. برای عبور از این مانع، تیمی متشکل از افراد با سن بالای ۱۸ سال تشکیل شد. اکنون که به سن قانونی ۱۸ سال رسیدهام، به طور رسمی به عنوان رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل فعالیت می کنم.
بخش چهارم: ساختار نیروی انسانی و مدل حقوقی
روابط عمومی: لطفاً بفرمایید برای جذب و سازماندهی نیروهای متخصص در شرکت چه برنامهریزی صورت گرفته است؟
محمدرضا محمدیان: در بدو تأسیس شرکت، تیمبندی مشخصی بر اساس نوع پروژهها و نیازهای تعریفشده انجام شد و برای هر تیم، متناسب با وظایف محوله، حق الزحمه تعیین گردید.
روابط عمومی: نحوه تأمین حقوق و مزایای نیروها در فرآیند تولید محصولات چگونه است؟
محمدرضا محمدیان: در مراحل اولیه تولید، بهویژه در بخش نرمافزار، همکاری با نیروها به صورت دورکاری انجام میشود. حق الزحمه این گروه از همکاران، پس از اجرا و تحویل پروژه، به صورت درصدی از درآمد حاصل از آن پروژه پرداخت میگردد. این الگو عمدتاً برای پروژههای موقتی کاربرد دارد. در مقابل، برای پروژههای حجیم و بلندمدت، حقوق ثابت تعیین میشود که البته آن نیز نهایتاً منوط به درآمدزایی همان پروژه است.
بخش پنجم: محصولات و دستاوردها
روابط عمومی: آیا تا به امروز محصول یا محصولاتی برای عرضه به بازار تولید کردهاید؟ لطفاً نمونه موفقی را معرفی بفرمایید.
محمدرضا محمدیان: بله، ما بر روی پروژههایی متمرکز هستیم که عمدتاً برای بار اول طراحی و اجرا میشوند. برخی از این پروژهها برای نخستین بار در جهان پیادهسازی میگردند و برخی دیگر برای اولین بار در کشورمان ایران، قابل استفاده هستند. بهعنوان نمونه موفق، محصول «سیستم کنترل هوشمند چراغهای راهنمایی رانندگی» را در سال ۱۴۰۳ در شهرستان بابل تجاریسازی کرده و به همراه نرمافزار و سختافزار مرتبط، اجرا نمودیم.
بخش ششم: چشمانداز و آینده پژوهی
روابط عمومی: چشمانداز پنجساله شرکت خود را چگونه ترسیم میکنید؟
محمدرضا محمدیان: چشمانداز پنجساله ما دستیابی به مفهوم شهر هوشمند است. به این معنا که در حوزههای مختلف خدمات شهری، به جای سیستمهای سنتی، از راهکارهای هوشمند استفاده شود تا فرآیندها در کوتاهترین زمان ممکن و با بالاترین راندمان انجام پذیرند. چشمانداز بلندمدت خود را در قالب پروژههای کوچک و گامبهگام پیش میبریم؛ بهویژه در عرصههای درمان، بهداشت، حملونقل و هر حوزهای که نیاز مبرم به نوآوری وجود دارد. با توسعه سکوهای نرمافزاری و سختافزاری که در حال ارتقای آنها هستیم، قصد داریم شهر هوشمند را رقم بزنیم.
